RB

Ryszard Badura

Lekarz weterynarii, profesor nauk weterynaryjnych, specjalista chirurgii weterynaryjnej Nauka
Urodzony
03.11.1923
Zmarł
13.01.2019
Miejsce urodzenia
Trzebinia
Przeżył(a) lat
96
Dziedzina
Nauka
pochodzi z miejscowości Trzebinia w okolicy gminy Babice

Biografia

Ryszard Badura, urodzony 3 listopada 1923 roku w Trzebini, był jednym z najważniejszych przedstawicieli polskiej nauki weterynaryjnej. Ukończył Wydział Medycyny Weterynaryjnej na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu w 1950 roku, a w 1962 roku uzyskał tytuł doktora nauk weterynaryjnych.

W latach 1962-1965 pełnił funkcję prodziekana i dekana Wydziału Medycyny Weterynaryjnej, a od 1965 roku był prorektorem Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Od 1969 do 1981 roku - przez cztery kadencje - był rektorem tej uczelni.

Jako naukowiec specjalizował się w chirurgii weterynaryjnej, zwłaszcze trąceniologii i transplantologii. Kierował grupą badawczą, która opracowała wszep bez komórek otaczających do transplantacji stawów. Był także współautorem licznych publikacji naukowych, m.in. „Zbędność stosowania bandaży ustalających w wypadkach przykurczu funkcjonalnego u kóz” (1951) oraz „Choroby bydła” (1983).

W latach 1971-1972 i 1977-1978 pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych. Był członkiem Prezydium Tymczasowej Rady Krajowej PRON oraz Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu. W 1982 roku został powołany do 26-osobowej Konsultacyjnej Rady Gospodarczej.

Za zasługi naukowe i społeczne otrzymał m.in. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1979), medal „Za zasługi dla Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu” (1983) oraz Odznakę Honorową „Meritius” (2003). Doktor honoris causa wielu polskich i zagranicznych uczelni, m.in. Akademii Rolniczej we Wrocławiu i Uniwersytetu Ludtka i Maksymiliana w Monachium. Zmarł 13 stycznia 2019 roku w Wrocławiu, został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.

Pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Rektor Akademii Rolniczej we Wrocławiu (1969-1981)
Prezes Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych (1971-1972, 1977-1978)
Specjalista chirurgii weterynaryjnej, w tym traumatologii i transplantologii
Opracowanie wszepu bez komórek otaczających do transplantacji stawów
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1979)

Ciekawostki

Uzyskał tytuł doktora honoris causa aż pięciu polskich i zagranicznych uczelniom, m.in. Akademii Rolniczej we Wrocławiu i Uniwersytetowi w Monachium
Był współautorem ponad 300 publikacji naukowych, w tym podręczników i artykułów specjalistycznych
Jego prace badawcze nad stabilizacją stawów po złamaniach u zwierząt były innowacyjne dla polskiej weterynarii