Elżbieta Antoszówna

Elżbieta Antoszówna, urodzona 10 maja 1910 roku w Trzebini, pochodziła z kolejarskiej rodziny. Już w latach 1927-1929 była członkiniem zespołu Operetki Krakowskiej jako tancerka. Na zaproszenie baletmistrza Jana Wojcieszki, przeniosła się do Warszawy, gdzar występowała w teatrze Morskie Oko. Wiosną 1929 roku debiutowała tam jako solistka, zastępując chorą Lody Halamę. W kolejnych latach występowała w licznych teatrach i rewiach stołecznych, takich jak Wesołe Oko, Morskie Oko, Casanova, Rex, Wielka Rewia czy Teatr na Kredytowej. Tańczyła także w Łodzi oraz za granicą, m.in. w Rumunii i Turcji.

Znana jako osoba o wyjątkowych zdolnościach akrobacyjnych, krytycy określali ją mianem „kobiety bez kości”, „fenomenu gimkości” i „najgiętszej kobiety Warszawy”. W swoich popisowych numerach, takich jak „Złodziej i manekin”, wykonywanych z Janem Wojcieszką, partner chował ją do walizki i wynosił ze sceny. Występy z Bożeną Alessą czy wspólne przedstawienia były uznawane za wyjątkowo artystyczne.

W 1942 roku wraz z II Korpusem Polskim znalazła się w Palestynie. Tam występowała w Teatrzyku Literacko-Artystycznym Złota Maska, kierowanym przez Zenona Wardena, oraz w lokalach w Tel Awiwie i Hajfie. Po zakończeniu wojny pozostała w Palestynie, występując w hotelach i kasynach. Po uzyskaniu niepodległości Izraela w 1948 roku otrzymała jego obywatelstwo.

W 1957 roku przeniosła się do Londynu, gdzę wyszła za mąż za Alfreda Ołdaka. Małżeństwo rozpadło się po kilku latach, a w 1962 roku emigrowała do Nowego Jorku. W 1981 roku ponownie ożyła, tym razem z Donaldem Fitcherem Mosherem juniora. Zmarła 7 lub 15 września 1994 roku w Nowym Jorku. Jej szczątki w 1998 roku zostały sprowadzone do Polski i pochowane na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu pod nazwiskiem Elisabeth Mosher.

W filmografii znalazła się m.in. w „Czy Lucyna to dziewczyna?” (1934), „ABC miłości” (1935), „Skłamałam” (1937), „Dorożkarz nr 13” (1937), „Wrzos” (1938) oraz „Robert i Bertrand” (1938).